De envelop

Daar ligt ie dan, op de deurmat. De envelop van het UMCG. Met daarin de uitslag van het erfelijkheidsonderzoek. En het is een dunne envelop. De genetisch consulente vertelde in mei dat een dikke envelop betekent dat er extra foldermateriaal in zit om uit te leggen hoe het verder gaat en hoe je je familie in kunt lichten. En de dunne envelop betekent… toch blijft het even spannend. Ik ga voor de zekerheid zitten voor ik de brief uit de envelop haal. Ik zal de brief even quoten:

‘Geachte mevrouw Dekker,

U bezocht op 8-5-2019 de polikliniek Familiaire Tumoren…omdat u wilde weten of de borstkanker bij u erfelijk is… Het DNA-onderzoek bij u heeft geen erfelijke aanleg voor borstkanker aangetoond.’

Feestje dus! Ik ben onderzocht op afwijkingen in de genen ATM, BRCA1, BRCA2, CHEK2 en PALB2. Het betekent niet dat een erfelijke aanleg volledig uit te sluiten is, maar wel op basis van de huidige wetenschap. Over vijf jaar kan ik weer contact opnemen om te informeren naar de nieuwe mogelijkheden. Voor mij betekent de uitslag in eerste instantie dat mijn behandelplan niet aangepast hoeft te worden. De borstsparende operatie blijft dus in beeld! Wel afhankelijk van hoe de kanker op de chemotherapie reageert.

Maar de opluchting is misschien nog wel groter richting mijn familie. Mijn ouders hoeven geen onderzoek te doen of ze drager zijn. Mijn moeder hoeft geen extra controles. Mijn zusje hoeft geen extra stappen te ondernemen want ze valt niet in een risicogroep. Om nog maar niet te spreken over gedoe binnen de familie als ik wel drager zou zijn en dat aan de kant van mijn moeder zou zitten. Want daar hebben we nichtjes en achternichtjes en weet ik het allemaal. En zouden we wel een soort van medische verplichting hebben om hen op de hoogte te brengen. En dat terwijl we al jaren geen contact meer hebben. Dus de opluchting is groot!

Blijft over: ik heb dikke pech. Dat zijn de woorden van de genetisch consulente. En ik neem deze woorden graag over. Dikke pech dat ik kanker heb. Dikke pech dat ik zo jong al kanker heb. Er lopen nog veel onderzoeken naar invloeden op kanker maar niets is 100% aangetoond. Dus heb ik verdorie dikke pech. Maar deze uitslag helpt me wel in de verwerking. Er zit niets ‘aparts’ in mijn lijf dat de kankercellen triggert om te groeien. Dus kan ik me echt focussen op de behandeling en deze ‘dikke pech’ een kopje kleiner maken.

En de behandeling gaat super. Ik voel me in week 6 van de behandeling erg goed. Ik dacht dat de eerste kuur meeviel maar de tweede kuur gaat nog 3x beter. De irritatie aan mijn maagslijmvlies is zelfs verdwenen. Dit gaf de klachten met het eten en drinken. Ik ben vorige week wel naar een bijeenkomst geweest met als thema ‘Kanker en eten’ (nog bedankt voor de tip lieve mensen). Daar hoorde ik dat ik eigenlijk al supergoed bezig ben met voeding. Maar dat ik misschien nog iets meer eiwitten mag eten. Dus dat doe ik nu, zeker na het sporten.

Donderdag staat de controle van mijn bloedwaarden in de planning en als dat allemaal in orde is mag ik mij vrijdag melden voor chemokuur nummer 3. En zijn we al op een kwart van de chemotherapie! Wat gaat de tijd toch snel. Ik deelde dit versje van Toon Hermans laatst al op Facebook, maar deel het hier ook graag nog een keer:

Vandaag is de dag,
hij komt maar één keer,
morgen dan is het
vandaag al niet meer.

Niet zeuren, geniet
van het leven, het mag,
maar doe het vandaag,
want vandaag is de dag.