No diggity, no doubt

‘Is dit je eerste controle? Wel spannend dan!’ Dit zegt de verpleegkundige op de afdeling radiologie die me ophaalt uit de wachtkamer voor mijn echo. Ik geef aan dat ik het eigenlijk helemaal niet spannend vind. Ik weet gewoon dat de chemotherapie werkt. Ik heb er vertrouwen in. Klinkt best gek hoor: je lichaam heeft dus wel kankercellen in zich. Waardoor deels het vertrouwen is afgenomen in mijn lichaam, vooral die eerste periode na de diagnose. Maar hoe verder ik in de behandeling kom, hoe meer dit vertrouwen terugkomt. Ik kan het niet anders uitleggen dan dat ik de kankercellen zie als een soort aliens: ze horen er niet te zitten. Ze zitten er dan wel maar zijn alleen ‘op bezoek’. Mijn lichaam is van mij, niet van die rotcellen.

Dat vertrouwen in mijn lichaam was wel bijna helemaal weg na de diagnose. Ik sprak er ook met lotgenoten over en sommigen noemen het het ‘kankerspook’. Na alle behandelingen word je genezen verklaard maar toch twijfel je constant over wat je voelt. Zelfs als je grote teen iets langer pijn doet dan anders nadat je die gestoten hebt, draai je alle rampscenario’s in je hoofd af. Een constant gevoel van onzekerheid. Ik had dat die eerste periode ook. Ik rekte me uit als ik wakker werd en voelde een pijnscheut bij mijn ribben. ‘Zie je wel, ik heb uitzaaiingen in mijn botten.’ Of: de zwelling in mijn oksel werd alleen maar groter, dus ik wist toch echt zeker dat het helemaal mis was. Achteraf gezien kwam dat door alle hormonen in mijn lijf tijdens het versnelde ivf-traject waar ik in zat maar op dat moment kon ik niet relativeren.

Datzelfde versnelde ivf-traject heeft mij overigens geholpen om het vertrouwen in mijn lichaam weer terug te krijgen. De eerste dagen waren onwerkelijk en onzeker (ik begon ermee de dag na de diagnose, zie mijn eerdere blog ‘Goed te behandelen’) maar toen ik op 30 april te horen kreeg dat mijn lichaam flink wat follikels had klaargestoomd voor een eicelpunctie was de opluchting groot! Zie je wel, mijn lichaam werkt wel goed! En toen bleek dat er maar liefst zeven eicellen ‘geoogst’ waren, kon ik mijn geluk niet op! Die zijn ingevroren voor als ik in de toekomst toch nog een (biologisch) kindje wil krijgen. Maar dat is toekomstmuziek 😊

In de afgelopen weken heb ik vaak de vraag gekregen hoe ik toch zo positief in de behandeling kan staan. Ik heb verschillende antwoorden gegeven. Ik wist het tot voor kort ook niet goed onder woorden te brengen maar je wilt mensen toch een antwoord geven. Want jullie zijn allemaal zo betrokken en leven zo enorm mee. En het is niet zo dat mijn vorige antwoorden gelogen zijn, zeker niet! Maar ze zijn niet het complete verhaal. Ik gaf vaak aan: ‘Ik heb amper last van bijwerkingen, als je je goed voelt verder gaat het ook makkelijker denk ik.’ Of ik zei iets in de trant van: ‘In een hoekje van de bank gaan zitten janken helpt natuurlijk voor geen meter!’

Het complete verhaal kan ik nu dus wel goed vertellen. Ik heb ongenode gasten in mijn lichaam. Irritant rotbezoek dat niet zonder een flinke ruzie wil vertrekken. Nou prima, dan maken we ruzie! Ik knuppel jullie wel de deur uit. Daar heb ik wat hulp bij nodig van uitsmijters cyclofosfamide en doxorubicine. Ze vrienden noemen gaat me te ver 😊 Maar ik heb ze de afgelopen maanden wel nodig gehad om de eerste slag te slaan tegen die aliens. En de uitsmijters hebben bewezen dat ze hun vak verstaan! Mijn tumor is namelijk flink kleiner geworden! Het officiële rapport krijg ik komende dinsdag bij de oncoloog maar de radioloog vertelde me dat mijn tumor zeker tweederde kleiner is geworden! Supergeweldig nieuws! Geen wonder dat ik het niet meer kon voelen!

Het effect van de uitsmijters werkt de komende tijd nog door. En er komt een derde bij vanaf 9 augustus. Paclitaxel gaat dan samen met mij verder vechten. Samen met die andere die ik wel mijn vriend noem: positiviteit. Want ik zeg nog steeds af en toe dat ik er zo positief in kan staan doordat ik weinig klachten heb, maar begin nu om te denken. Doordat ik de kankercellen als aliens zie en besloten heb deze ongenode gasten de deur te wijzen, sta ik er zo goed in. Die kanker is geen onderdeel van mijn lichaam! En daarom ook geen twijfel toen ik me meldde voor mijn echo. Vanmorgen hoorde ik het nummer ‘No diggity, no doubt’ van Blackstreet (klik HIER voor de video) wat vrij vertaald ‘geen twijfel’ betekent. Ik heb no diggity, no doubt dat de tumor nog verder zal slinken. En daarom een lekker stukje taart gehaald om te vieren dat ik de eerste slag gewonnen heb!