Oud vrouwtje

Soms ben ik ontzettend stijf in mijn benen. Ik zit graag in de kleermakerszit of met één been onder het andere gevouwen. Dat gaat op zich prima, maar als ik dan weer opsta…zucht, steun en kreun! Of als ik uitslaap (of een poging doe) en het dan in mijn heupen voel alsof ik de hele dag al op bed lig. Ik moet dan uitkijken dat het me niet in mijn rug schiet met opstaan. Of mijn voeten die kraken alsof ik een skelet ben. ‘Tja, we hebben eigenlijk ook een oud vrouwtje van je gemaakt natuurlijk’, aldus mijn oncoloog grijnzend afgelopen dinsdag.

En daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Mijn bloedwaarden geven aan dat mijn hormoonspiegels mooi laag zijn en dat betekent dat ik in de overgang zit. Een heel mooi resultaat want dat betekent dat mijn medicijnen hun werk doen en mijn trigger voor het groeien van kankercellen stilligt. En dat heeft nu eenmaal onder andere invloed op je soepelheid. Ik merk wel dat bewegen mij heel veel helpt en ik probeer zelfs op een luie dag toch een klein rondje te wandelen of op de fiets een klein boodschapje te doen. Ik voel me dan meteen een stuk beter. Dus: in de benen, oud wijf!

Mijn lichaam reageert goed op de hormoontherapie en als mijn klachten niet erger worden dan dit (wat haast niet voorkomt volgens de oncoloog) zie ik hem pas over een jaar weer! Ik moet al twee keer per jaar voor mijn Zometa-infuus en voor de jaarlijkse mammografie (gaat via de mammapoli en niet de oncoloog) en dan ben je natuurlijk al patiënt genoeg. Dus ik hoef niet vaker langs te komen dan echt nodig is en zo voel ik me sinds dinsdag weer een beetje minder kankerpatiënt! Dat had ik nog niet verwacht maar het is ontzettend welkom!

Daar kwam nog bij dat hij me eerst niet eens herkende. Hij moest echt twee keer kijken en zei: ‘Nou je kunt echt niet meer aan je zien dat je chemotherapie hebt gehad. In januari had je nog mooie bolle wangen van de dexamethason en stonden je ogen echt nog niet zo helder. Hoe voel je je?’ Ik vertelde hem hoe ik me voel en dat ik echt niets te klagen heb. Ik ben er nog niet helemaal maar dat hoeft ook nog lang niet. En misschien wordt het wel niet meer helemaal zoals voor de diagnose, dat is dan maar zo. Ik maak me er niet te druk om en bekijk het rustig. Ik functioneer prima, ga nog steeds vooruit qua conditie en kracht en heb dus ook met beweging de stijfheid goed onder controle.

Heb ik geluk dat ik weinig restverschijnselen ervaar? Ja voor een deel denk ik van wel. Maar ik merk ook dat me er niet al te druk om maken ook heel erg helpt. Weer die positieve insteek die ik de hele behandeling aan heb gehouden 😊 Die werkte toen prima, dus waarom tijdens het herstel niet? Ik ben mentaal niet meer dezelfde persoon als voor de diagnose, dus lichamelijk een beetje inleveren vind ik niet zo erg. Ik had natuurlijk ook een erg goede conditie dus dan heb je ook iets in te leveren zonder er al teveel klachten van te hebben. Dat scheelt!

De bloedwaarden voor mijn nieren en lever zijn ook perfect en daarom mag ik begin september weer voor een infuus. Ik kan daar weer wat grieperig van worden, de vorige keer duurde dat een flink aantal dagen. Dat zou nu minder moeten worden omdat mijn lichaam aan de medicatie went. Ik ben benieuwd. En in november mag ik op voor mijn eerste jaarlijkse controle. In ieder geval een mammografie maar kan zijn dat ik ook opgeroepen word voor een MRI. Ik wacht het af. Rond die tijd verwacht ik wel wat meer spanning maar me er nu al druk om maken heeft geen zin. En daarom doe ik dat ook gewoon lekker niet.

Ik geniet, met of zonder stijve benen of krakende voeten! Life isn’t about waiting for the storm to pass, it’s about learning to dance in the rain.