Twee jaar later

Ik zie mezelf zo weer zitten in de spreekkamer in het ziekenhuis. Iets over 2 in de middag, na een ochtend onderzoeken. Ik krijg de uitslag van de biopten die ’s ochtends genomen zijn van het knobbeltje in mijn borst en een verdikking die tijdens de echo werd gevonden in mijn oksel. Jezus f*ck, ik heb toch echt borstkanker. Ondanks dat ik dat diep van binnen wel wist, wilde de optimist in mij er niet aan. Kop op, schouders eronder en doorgaan. Maar dan staat de wereld toch echt even stil. Ik, op 34-jarige leeftijd, heb borstkanker. Een onzekere periode volgt tot ik alle details weet van mijn tumor. Een heel onwerkelijke periode, maar tegelijkertijd ook een heel bewuste periode. Je voelt je niet ziek, maar je bent ziek. Hoe kan dat eigenlijk?

Twee jaar later weet ik dat antwoord nog niet. Ja, ik kan het best beredeneren en wetenschappelijk bewijzen, maar het voelt niet als een echt antwoord. Kanker is een raar iets, een k*tziekte, een klompje cellen wat ongecontroleerd gaat delen en je hele lijf kan overnemen. Maar dat is het rationele deel. Wat is kanker voor mij nog meer? Daar kijk ik veel liever naar. Wat betekent de ziekte en het hele proces waar ik door ben gegaan? Wat heeft het met mij gedaan? Gelukkig is kanker voor mij inmiddels veel meer dan een k*tziekte.

Ik heb bijzondere relaties opgebouwd met mensen die vóór mijn ziekte vage kennissen waren. Mensen die je nu door corona amper ziet of spreekt maar die wel een speciaal plekje in mijn hart hebben. Die na mijn operatie kwamen stofzuigen of mijn bed opmaken omdat ik dat zelf niet kon. Die voor mij kookten om me lekker in de watten te leggen. Die me een simpel kaartje stuurden met een ontzettend fijne boodschap erop. Die met me gingen wandelen of bij het tegenkomen in de stad altijd even vroegen hoe het ging. Of die me meenamen op een lekker avondje uit (ja dat kon toen nog!). Ik zeg dit niet zo snel tegen mensen maar als jullie dit toevallig lezen: jullie zijn me heel erg dierbaar! Dank je wel dat je er bent, dank je wel dat je bent wie je bent!

Dan heb je ook nog de band met mijn paps, mams en lieve, stoere zusje. Mijn rotsen in de branding tijdens de behandeling en die er nu ook nog steeds volop voor me zijn. De mensen die zelf misschien nog wel een zwaarder traject hebben gehad dan ikzelf. Want zij stonden aan de zijlijn, hoe betrokken ze ook waren bij het hele proces. Ze wilden alles voor me doen maar het belangrijkste konden ze niet doen: het van me overnemen. Ik moest zelf de chemo-uitsmijters mijn lijf in laten gaan en samen met hen de kankercellen mijn lijf uit knuppelen. Maar weten dat je op mensen terug kan vallen, wat er ook gebeurt, is zo ontzettend fijn! Onze band was al sterk maar is alleen maar gegroeid. Dat koester ik. Zonder die k*tziekte had ik die band misschien wel iets te makkelijk voor lief genomen. Dat zal me nu never nooit niet gebeuren!

En verder? Sommige dingen kun je niet goed benoemen. Daar zijn gewoon geen woorden voor. Of niet genoeg woorden voor. Ik probeer te vinden wat ik wil voor de toekomst. Ik kan, twee jaar na mijn diagnose, gelukkig weer echt naar de toekomst kijken. Ik durf weer te denken over mijzelf als 80-jarige oude muts. Of over een mogelijke studie waarmee ik qua werk een heel andere richting op kan gaan. Of wil ik me verder ontwikkelen als communicatieadviseur? Maar ik durf ook na te denken over een huisje waar ik weleens langskom: daar wil ik later wel wonen als ik groot ben. Welke later dat is doet er alleen niet zo toe. Ik geniet gewoon van iedere dag. En dat wil ik niet meer anders! Kanker is een k*tziekte maar brengt ook heel veel moois. En dat zou ik niet hebben willen missen.